திருக்குறள்-காமத்துப்பால் -1241 முதல் 1245 வரை

குறள்= 1241

காதலனைப் பிரிந்து இருப்பதால் காதலிக்கு காமம் ஆட்டிப்படைக்கிறது.பசலை நோய்.அப்போது..தன் மனதிடம் அவள் கேட்கிறாளாம், "மனமே! என் நோய் தீர்க்கும் மருந்து ஒன்று சொல்" என.

நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்
எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து.

நெஞ்சே! ( காதலால் வளர்ந்த) என் துன்ப நோயைத் தீர்க்கும் மருந்து ஏதாவது ஒன்றை நீ நினைத்துப் பார்த்து எனக்குச் சொல்ல மாட்டாயோ?.

குறள்-1242

காதலன்..அவளைப் பிரிந்து செல்கிறான்.திரும்ப எப்போ வருவான் எனத் தெரியவில்லை.ஆனால், நெஞ்சம் மட்டும் அவனையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.அதற்கு அவள் (தனக்குத் தானே!) அவள் ஆறுதல் சொல்கிறாளாம்.
எப்படி எனப்பார்ப்போம்.

காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது
பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு.

மனமே! நீ வாழ வேண்டும்! (ஆதலால்)அவர் நம்மிடம் காதல் இல்லாதவராக இருக்க, நீ மட்டும் அவரை நினைந்து வருந்துவது உன் அறியாமையே!.

குரள்-1243

அவளைப் பிரிந்து சென்ற அவனுக்கு அவள் மீது இரக்கமில்லை.ஆதலால்..என் மனமே ..நீ இறக்கவும் செய்யாது, அவர் வருவதை எண்ணி எண்ணி துன்பம் என்னும் நோயால் ஏன் வருந்த வேண்டும்?

இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்
பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.

நெஞ்சே! அவர் இருக்கும் இடத்திற்கும் போகாமல், இங்கே இறந்தும் போகாமல், இங்கிருந்தபடியே அவர் வருவதை எண்ணி நீ வருந்துவது ஏன்? நமக்கு இந்தத் துன்ப நோயைத் தந்தவர்க்கு நம்மீது இரக்கப்படும் தன்மை இல்லையே.

குறள்-1244

அவளது மனதிற்குத் தெரியும்.முதலில் காதலனைக் கண்டால் காணப்போவது கண்தான் என.இருந்தாலும்..தனக்குத் தானே சமாதானம் செய்து கொள்கிறாள்.எப்படி...
என் மனமே,  நீ அவரைக் காணச் சென்றால்..என் கண்களையும் எடுத்துச் செல்.இல்லையேல்..அக்கண்கள் என்னையே தின்னுவிடுவது போல என்னை வருத்தும் என்கிறாள்.


கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்
தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று.

நெஞ்சே! நீ அவரிடம் செல்லும்போது என் கண்களையும் உடன் கொண்டு செல்வாயாக; அவரைக் காணவேண்டும் என்று இவை என்னைப் பிடுங்கித் தின்கின்றன.

குறள்-1245

அவள் அவன் மீது அன்புடன் இருக்கிறாளாம்.ஆனால்..அவளுக்கு அவன் மீது அன்பு இல்லையாம்.அதனால்..நாமும் வெறுத்து ஒதுங்க வேண்டும் என்றாள்..மனம் கேட்கவில்லையாம்..ஆம்..இதை யாருக்கு சொல்கிறாள்..தன் நெஞ்சுக்கே சொல்லிக் கொள்கிறாள்


செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம்
உற்றால் உறாஅ தவர்.

நெஞ்சே! நான் விரும்பி நாடினாலும் என்னை நாடாத அவர் நம்மை வெறுத்து விட்டார் என்று எண்ணி அவரைக் கைவிட முடியும‌ோ?.

திருக்குறள்-காமத்துப்பால் -1236 முதல் 1240 வரை

குறள்-1236

காதலன் பிரிந்து சென்றுள்ளான்.காதலிக்கோ அதனால் தோள்கள் மெலிந்து..கை வளையல்களும் கழன்று விழும் அளவு துன்பம் ஏற்படுகிறது.ஆனால்..அதற்குக் காரணமான காதலனைக் கொடியவன் என்று சொல்வதற்காக அவள் வருந்துகிறாளாம்.


தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.

(அவன் பிரிவால்)வளையல்கள் கழன்று தோள்களும் மெலிவடைவதால் (அவற்றைக் காண்போர்) காதலரைக் கொடியவர் என்று கூறுவதைக் கேட்டு வருந்துகின்றேன்.

குறள்-1237

அப்படி காதலன் பிரிவால் வாடும் அவள் நிலையை அவனிடம் நெஞ்சே நீ எடுத்துச் சொல்ல மாட்டாயா? அப்படிசொல்லி நீ பெருமை அடையக் கூடாதா என்கிறாள்


பாடுபெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென் வாடுதோட்
பூசல் உரைத்து.

நெஞ்சே! கொடியவர் என்று சொல்லப்படுகின்ற காதலர்க்கு என் மெலிந்த தோள்களின் ஆரவாரத்தை உரைத்து, அந்த உதவியால் பெருமை அடையாயோ?.

குறள்-1238

காதலனைப் பிரிந்த காதலையைப் பற்றிதான் வள்ளுவன் சொல்லியுள்ளானா...இல்லை..என்கிறது இக்குறள்.
அவளை இறுகத் தழுவி, பின் அந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்த்த..அந்தச் சற்று இடைவெளியும் பொறுக்காமல் அவள் நெற்றி பசலை வந்து ஒளி குறந்ததே! என காதலன் வருந்துகிறான்.
 

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

(அவளை)தழுவிய கை‌களைத் தளர்த்தியவுடனே, பைந்தொடி அணிந்த காதலியின் நெற்றி, ( அவ்வளவு சிறியதாகிய பிரிவையும் பொறுக்காமல்) பசலை நிறம் அடைந்தது.


குறள்-1239

அவளைப் பிரிந்த காதலன் மேற் சொன்னபடி எண்ணுவதுடன்..அவள் நெற்றி மட்டுமல்ல..தழுவலுக்கு இடையே குறைந்த நெருக்கத்தால் காற்றும் உள் புகுந்து கண்கள் நிறம் இழ்ந்தனவே! அவை இப்போது எப்படி உள்ளதோ! என வருந்துகிறான்.

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.

(அப்படி) நான் கையை மெல்ல எடுத்ததால் எங்கள் தழுவலுக்கு இடையே குளிர்ந்த சிறுகாற்று நுழைந்தது. இந்த இடைவெளியைக்கூடப் பொறுக்காமல் அவளுடைய பெரிய குளிர்ந்த கண்கள் பசலை நிறம் அடைந்தன.. இப்போது அவை எப்படி இருக்கின்றனவோ?.


குறள்-1240

இந்தக் குறள் காதலனோ அதை வேறு கண்ணோட்டத்தில் சொல்கிறான்.எங்களிடையே தழுவுதல் சற்றே இறுக்கம் குறைந்ததால் நெற்றி பசலை அடந்தது.அதைப் பார்த்த கண்கள் துன்பம் அடைந்தது என்ங்கிறான்.


கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.

காதலியின் ஒளி பொருந்திய நெற்றி, பசலை நிறம் உற்றதைக் கண்டு, அவளுடைய கண்களும் பசலையும் துன்பம் அடைந்து விட்டது.

திருக்குறள்-காமத்துப்பால் -1231 முதல் 1235 வரை

குறள்-1231

காதலன் பொருளீட்ட வெளியூர் சென்றுள்ளான்.அத்துன்பத்தால்..அவள் தனிமையில் அழுகிறாள்.அப்படி அழுது, அழுது அவளது கண்கள் அழகை இழந்து, மலர்களுக்கு முன் வெட்கமுற்று இருக்கின்றனவா,

சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.

பிரிவுத் துன்பத்தை அளித்துவிட்டு நெடுந்தொலைவு சென்று விட்டாரேயென்று வருந்திடும் காதலியின் கண்கள் அழகிழந்துபோய், மலர்களுக்கு முன்னால் நாணிக் கிடக்கின்றன.

குறள்-1232

அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரியும் என்பார்கள்.முகம் காட்டிக் கொடுத்தாலும்..கண்கள் மேலும் பொறுப்பேற்று பேசும்.கண்கள் ஒருவர் நம்மை எந்தவகையில் விரும்புகிறார் என்பதைச் சொல்லிவிடும்.இந்த குறள் என்ன சொல்கிறது

நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.


பசலை நிறம் அடைந்து நீர் சொரியும் கண்கள், நாம் விரும்பிய காதலர் நமக்கு அன்பு செய்யாத தன்மையைப் பிறர்க்குச் சொல்வன போல் உள்ளன.

குறள்-1233

காதலன் காதலியை மணந்த போது..அவனைத் தழுவிய தோள்கள்..அந்த இன்பத்தால் நங்கு பருத்து ஆரோக்கியமாக இருந்தன.இன்று காதலன் பிரிந்து சென்று விட்ட படியால் பருத்திருந்த தோள்கள் மெலிந்து அவனது பிரிவால் அவள் படும் வேதனையை ஊருக்கே சொல்லிவிடுகிறதாம்

தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.

காதலனுடன் கூடியிருந்த காலத்தில் மகிழ்ந்து பூரித்திருந்த தோள்கள், இப்போது மெலிந்தும் காதலருடைய பிரிவை நன்றாக அறிவிப்பவை போல் உள்ளன.

குறள்- 1234

முந்தைய குறளில் காதலிக்கு தோள்கள் மெலிந்தன காதலன் பிரிவால்.ஆனால், இக்காதலிக்கோ அவளது தோள்கள் பெலிந்து, வலு விழந்து..அவள் அணிந்திருந்த வளையல்களும் கழலும் வண்ணம் ஆகிவிட்டதாம்.

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

காதலன் விட்டு நீங்கியதால் பழைய அழகு கெட்டு வாடிய தோள்கள், பருத்த தன்மை கெட்டு மெலிந்து வளையல்களும் கழலச் செய்கின்றன.

பாடல்-1235

காதலன் பிரிந்து இருந்ததால் அவளது இயற்கை அழகு குறைவதுடன் அல்லாது, தோள்களும் மெலிந்து காதலன் பிரிந்த கொடுமையை ஊருக்கேச் சொல்கின்றன

கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

வளையல்களும் கழன்று பழைய அழகும் கெட்டு, வாடிய தோள்கள் (பிரிந்து சென்றவனின்) கொடியவரி்ன் கொடுமையைப் பிறர் அறியச் சொல்கின்றன.

திருக்குறள் - காமத்துப்பால் 1226 - 1230

குரள்-1226

காதலிக்கும் போது..மனம் மாலைப்பொழுது வராதா? என ஏங்குகிறது.மணந்தபின், காதலன் அவளைவிட்டு சில காலம் பிரிந்து சென்றாலும்..முன்பு இன்பம் தந்த மாலைப்பொழுது இப்போது துன்பத்தைத் தருகிறதாம்

மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத
காலை அறிந்த திலேன்.

மாலைப் பொழுது இவ்வளவு துன்பம் தரக்கூடியது என்பதைக் காதலர் என்னை விட்டு அகலாமல் உடனிருந்த காலத்தில் நான்ன் அறியவில்லை.

குறள்-1227

காமம் இருக்கிறதே..அது ஒரு அழகிய பூவைப் போன்றதாம்.அப்பூ காலைப் பொழுதில் அரும்புகிறதாம்.பகலில் சற்றே முதிர்கிறதாம். மாலையில் முழுதும் மலர்ந்துவிடுகிறதாம்.மாலையில் மலர்வது மகிழ்வுதானே!

காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி
மாலை மலரும்இந் நோய்.


இந்த காமநோய், காலைப்பொழுதில் அரும்பாய்த் தோன்றி, பகற்பொழுதெல் பேரரும்பாய் வளர்ந்து மாலைப்பொழுதில் மலராகின்றது.

குறள்-1228

ஆயனின் புல்லாங்குழல் ஓசை, காதலனைப் பிரிந்துள்ள காதலிக்குத் துன்பம் தரும் மாலைப்பொழுதிற்கு வரும் தூதாகத் தெரிகிறதாம்.


அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன்
குழல்போலும் கொல்லும் படை.

காதலர் பிரிவால்  தணலாகச் சுடுகின்ற மாலைப்பொழுதை அறிவிக்கும் தூதாக வருவது போல வரும் ஆயனின் புல்லாங்குழலோசை அவளைக் கொல்லும் படைக்கருவியின் ஓசைபோல் காதில் ஒலிக்கிறது.

பாடல்-1229

மாலைப் பொழுது ..காதலிக்குத் துன்பத்தைத் டஹ்ருகிறது.காமாலைக் கண்ணனுக்கு பார்ப்பதெல்லாம் மஞ்சளாய்த் தெரியும் என்பார்கள்.இந்தக் காதலிக்கோ..அந்த மாலை அவளை மட்டுமன்றி அனைவரையுமே துக்கத்தில் ஆழ்த்துவது போலத் தெரிகிறதாம்


பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு
மாலை படர்தரும் போழ்து.


அறிவு மயங்கும்படியாக மாலைப்பொழுது வந்து படரும்போது, இந்த ஊரும் மயங்கி என்னைப் போல் துன்பத்தால் வருந்து போலத் தெரிகிறது.

குறள்-1230

பொருளீட்ட காதலன் பிரிந்து சென்றுள்ளான்.ஆனால் அது அவளுக்கு வருத்தத்தைத் தரவில்லை.ஆனால்..மாலைப்பொழுது வந்ததும் அவளைத் துன்பம் வாட்டுகிறதாம் அவன் நினைப்பு.

பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை
மாயும்என் மாயா உயிர்

பொருள் ஈட்ட சென்றுள்ள காதலரை எண்ணி மாய்ந்து போகாத என்னுயிர், மயக்கும் இந்த மாலைப் பொழுதில் மாய்ந்து போகின்றது.

திருக்குறள் - காமத்துப்பால் 1221 - 1225

குறள்-1221

காதல் வயப்பட்டவர்களுக்கு மாலைப்பொழுது துன்பம் தரக்கூடிய ஒன்று.கூடுதலும், பிரிதலும் பெரும்பாலும் மாலைப் பொழுதிலேயே நடப்பதால்/திருமணத்திற்கு முன் வரும் மாலை இனிக்கும்..அதற்குப் பின்..


மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும்
வேலைநீ வாழி பொழுது. #1221


பொழுதே! நீ வாழி. நிமாலைக்காலம் அல்லை; (காதலரோடு கூடியிருந்து பிறகு பிரிந்து வாழும்) மகளிரின் உயிரை உண்ணும் முடிவுக் காலமாக இருக்கினறாய்!.

குறள்-1222

மாலைப் பொழுது மறந்து இரவு தொடங்குகிறது.அவள் காதலன் வரவில்லை.அவளுடன் சேர்ந்து மாலையு, இரவும் கூட துன்பம் அடைகிறதாம்


புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்
வன்கண்ண தோநின் துணை.

மயங்கிய மாலைப்‌பொழுதே! நீயும் எம்மைப்போல் துன்பப்படுகின்‌றாயே! உன் துணையும் எம் காதலர் போல் இரக்கம் அற்றதோ?.

குறள்-1223

மாலைப்பொழுது வந்தால் காதலிக்கு..காதலனைக் காணாவிடின் துன்பம் உண்டாகும்.இங்கு அவன் அருகில் இருக்கும்வரை பசலை எட்டிப்பார்க்காத நிலையில், அவன் பிரிந்ததும் மாலைநேரம் வரும் முன்னரே உடலில் பசலை வந்துவிடுகிறது

பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித்
துன்பம் வளர வரும்.

பக்கத்தில் என் காதலர் இருந்த போது பயந்து, பசலை நிறத்துடன் வந்த மாலைப் பொழுது, இப்போது என் உயிரை வெறுக்குமளவுக்குத் துன்பத்தை மிகுதியாகக் கொண்டு வருகிறது.

குறல்-1224

காதலனைப் பிரிந்து இருக்கையில் வரும் மாலைப்பொழுது அவளைக் கொல்ல வீசப்பட்ட வாளைப்போல துன்பத்தைக் கொடுக்கிறதாம்

காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து
ஏதிலர் போல வரும்.

காதலர் பிரிந்திருக்கும் போது வருகிற மாலைப் பொழுது கொலைக் களத்தில் பகைவர் ஓங்கி வீசுகிற வாளைப்போல் வருகிறது.

குறள்-1225

காலைப்பொழுது காதலிக்கு இன்பத்தைத் தருகிறது.அதே போல இல்லாது மாலைநேரம் ஏன் இல்லை.அதற்கு அவள் ஏதும் தீங்கிழைக்கவில்லை.ஆயினும் அவளுக்கு அது கெடுதியே செய்கிறதே!

காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான்
மாலைக்குச் செய்த பகை.


நான் காலைப்பொழுதிற்குச் செய்த நன்மை என்ன? (என்னைத் துன்புறுத்துகின்ற) மாலைப் பொழுதிற்குச் செய்த பகையான தீமை என்ன?.

திருக்குறள் - காமத்துப்பால்- 1216 -1220

குறள்-1216

காதலனைக் தன் கண்களால் கண்டு ரசித்தவள் காதலி.இதயத்தின் வாசல் விழிகள் அல்லவா? அதன் வழி நுழைந்து அவள் இதயத்தில் இடம் பிடித்துவிட்டான் காதலன்.ஒருநாள் அவளைப் பிரிந்து செல்ல வேண்டிய சூழல்.பிரிகிறான்.இப்போது அவளது கனவில் வந்து அவளை வாட்டுகிறான்.எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் கண்கள்தானே என கண்களைத் திட்டுகிறாள் காதலி

நனவென ஒன்றில்லை ஆயின் கனவினால்
காதலர் நீங்கலர் மன். #1216

நனவு என்று சொல்லப்படுகின்ற ஒன்று இல்லாதிருந்தால், கனவில் வந்த காதலர் என்னை விட்டுப் பிரியாமலே இருப்பார்.

குறள்-1217

அவனை அவளால் மறக்க முடியவில்லை.தினமும் கனவில் வந்து அவளை வாட்டி வதைக்கிறான்.நேரில் வந்து பார்க்காதவன் கனவில் மட்டும் ஏன் வர வேண்டும்? என அன்பு இல்லா காதலனைப் பற்றி அன்பாக மனதில் திட்டுகிறாள்


நனவினால் நல்காக் கொடியார் கனவனால்
என்எம்மைப் பீழிப் பது.

நேரில் வந்து என்னிடம் அன்பு செய்யாத கொடுமை உடைய அவர், கனவில் வந்து என்னை வருத்துவது என்ன காரணத்தால்?.

குறள்-1218
அவனைப் பிரிந்து இருக்கிறாள் அவள்.ஆனால் அவள் கனவில் வந்து தோள் டஹ்ழுவிக் கிடக்கிறார்.ஆனால் அவள் விழித்ததும் உன் மனதில் இருக்கிறேனே என மறைகிறார்.இந்த பெண்களுக்கு காதலர்கள் கனவில் வந்தாலும் துன்பம்..வாராவிடினும் துன்பம்

துஞ்சுங்கால் தோள்மேலர் ஆகி விழிக்குங்கால்
நெஞ்சத்தர் ஆவர் விரைந்து.


தூங்கும்போது கனவில் வந்து என் தோள்மேல் சாய்ந்து இன்பம் தருபவர், விழி்த்தெழும்போது விரைந்து என் நெஞ்சில் உள்ளவராகிறார்‌.

குறள்-1219

காதலன், காதலி அன்பு என்றால் என்ன என அறியாத இளம் பெண்கள்..மணமான தன் தோழி காதலனைப் பிரிந்து வாடும் துன்பம் கண்டு...(அவள் துன்பத்திலும் இன்பம் உண்டு என அறியாது)காதலனை அன்பற்ற்வன் என ஏசுகிறார்களாம்.


நனவினால் நல்காரை நோவர் கனவினால்
காதலர்க் காணா தவர்.

கனவில் காதலர் வரக் காணாத மகளிர், நனவில் வந்து அன்பு செய்யாத கா‌தலரை ( அவர் வராத காரணம் பற்றி ) நொந்து கொள்வர்.


குறள்-1220

காதலன் பிரிந்து சென்றதைக் கண்டு, அவன் காதலியிடம் அவன் உன்னைப் பிரிந்து செல்லலாமா? என ஏசுபவர்கள்..அவன் பிரிவை அவள் தாங்கும் படி கனவில் வருவதை அறியமாட்டார்கள்

நனவினால் நம்நீத்தார் என்பர் கனவினால்
காணார்கொல் இவ்வூ ரவர்.

நனவில் நம்‌மை விட்டு நீங்கினார் என்று காதலரைப் பழித்து பேசுகின்றனரே! இந்த ஊரார்.. என் கனவில் அவர் வருவதை அறியமாட்டார்கள்

திருக்குறள் - காமத்துப்பால்- 1211 -1215

குறள் 1211

காதலன் பிரிந்து சென்றுள்ளான்.அவனிடம் இருந்து செய்தி ஏதும் வரவில்லை.அதே துயரத்தில் சிறிது கண் மூடி அரைதூக்கத்தில் இருக்கிறாள். அப்போது அவனிடம் செய்தி வந்தது போல இன்பக் கனவு.அவளுக்கு வந்த இக் கனவிற்கு அவளால் யாது ஈடு செய்ய முடியும்.


காதலர் தூதொடு வந்த கனவினுக்கு
யாதுசெய் வேன்கொல் விருந்து.

(நான் பிரிவால் வருந்தி உறங்கியபோது) காதலர் அனுப்பிய தூதோடு வந்த கனவுக்கு உரிய விருந்தாக என்ன செய்து உதவுவேன்?.

குறள் 1212

அவனைப் பிரிந்து அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.அப்படி எப்போதேனும் கண்கள் தூக்கத்தைத் தழுவினால்..அவனை எண்ணி அவள் வாடுவதைத் தூக்கத்தில் வரும் கனவில் வரும் அவனிடம் சொல்வாளாம்


யலுண்கண் யானிரப்பத் துஞ்சிற் கலந்தார்க்கு
உயலுண்மை சாற்றுவேன் மன்.

கண்கள் நான் வேண்டுவதுபோல் தூங்குமானால், ( அப்போது வரும் கனவில் காணும்) காதலர்க்கு நான் தப்பிப் பிழைத்திருக்கும்‌ தன்மையைச் சொல்வேன்.

குறள் 1213

காதலன் நினைவிலேயே இருக்கிறாள்.கனவில் வருகிறான்.ஆனாலும் அவளைக் காதலிப்பதாய்த் தெரியவில்லை.ஆயினும்..அவன் கனவில் வரும் ஒன்றே அவள் உயிர் வாழ அவளுக்குப் போதுமானதாய் உள்ளதாம்.


நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால்
காண்டலின் உண்டென் உயிர்.

கனவில் வந்து அன்பு செய்யாத காதலரைக் கனவில் காண்பதால்தான் என்னுடைய உயிர் இன்னும் நீங்காமல் உள்ளது

குறள்-1214

காதலன் அவளை பிரிந்து சென்றுள்ளான்.அவன் நேரில் இருந்து அவளிடம் அன்பு செலுத்தவில்லை.ஆயினும்..அவளுக்கு அவனைப் பற்றி வரும் கனவு அவன் இருப்பிடம் சென்று அவனை அவளுக்கு சொல்வதால் இன்பம் உண்டாகிறதாம்.

கனவினான் உண்டாகும் காமம் நனவினான்
நல்காரை நாடித் தரற்கு.


நேரில் வந்து அன்பு செய்யாத காதலரைத் தேடி அழைத்துக் கொண்டு வருவதற்காகக் கனவில் அவரைப் பற்றிய காதல் இன்பங்கள் உண்டாகின்றன.

குறள்1215

காதலன் நேரில் இல்லாததால் அவளுக்கு இழப்பு ஒன்றும் இல்லையாம்.அவன் கனவில் வருவதும்..அதில் அவன் அன்பு மொழி பேசுவதும்..அவளுக்கு நனவில் நடப்பது போல உள்ளதாம்.


நனவினால் கண்டதூஉம் ஆங்கே கனவுந்தான்
கண்ட பொழுதே இனிது.

முன்பு நனவில் கண்ட இன்பமும் அப்பொழுது மட்டும் இனிதாயிற்று; இப்‌பொழுது காணும் கனவும் கண்ட பொழுது மட்டுமே இன்பமாக உள்ளது.